Tesbih Hakkında

TESBİH HAKKINDA

Eski çağlarda bazı din adamları yanlarında küçük taşlar bulundurur,duayı tamamlayınca taşlardan birini alıp öteki yana geçirirler ve bu işlemi taşlar bitene kadar sürdürürlerdi. Böylece ettikleri dua sayısını ölçebilirlerdi. Daha sonra düğümler atılmış bir ip parçası kullanılmaya başlandı.Dua bittikçe elde tutulan ipin bir düğümü ileri atılır,ipin sonuna gelindiğinde dua bitmiş olurdu. Bundan sonraki adım,ipin iki ucunun bağlanması ve düğüm yerine boncuklar kullanılması oldu.Dairenin bir yerinde daha iri bir boncuk veya püskül yerleştirilmesi sayımın tamamlanmasının işaretiydi.

Boncuklardan oluşturulan bir halkadan ilk olarak Hindistan da söz edilmiştir. Şiva heykellerinde daima tesbih bulunduğu gözlemlenmiştir. Şiva rahiplerinin aksesuarı olan tesbih daha sonra yaygınlaşmış ve Budizm tarafından benimsenmiştir. Hindistan’dan Tibet’e, Çin’e, Japonya’ya geçmiştir. Persler ve Arapların Hindistan’la ilişkileri teşbihi doğuya ulaştırmıştır. Daha sonra Avrupa ya ulaşmıştır.

Bir tesbihteki boncuk sayısı dinden dine,okunması gereken dua sayısına göre dğişir. Katolikler 150 dua okumak zorundadırlar ve tesbihleri onar boncukluk onbeş diziye bölünmüştür. Yada 50 boncukluk küçük tesbihleri vardır. Tibet,Burma,Çin ve Japonya’da Budist tesbihlerinin hemen hemen hepsi 108 boncukludur. Müslüman teşbihi 99 veya 33 boncuklu olup,bir de imamesi vardır.

Günümüzde dini kullanımı dışında,daha çok erkekler tarafından stres atmak,oyalanmak ve aksesuar olarak kullanılmaktadır. Bunun yanında tüm Dünyada tesbih koleksiyonculuğu çok yaygın bir hobidir. Ayrıca kullanılan taşların verdiği enerjiyle bağlantılı olarak fiziksel veya ruhsal sağlık için de kullanılır.Daha detaylı bilgi için ,sitemizde bulunan taşlarla ilgili bölümde taşların faydalarına bakabilirsiniz.

TESBİH,NE NEDİR?

TANE:
Tesbihin ana unsuru olan,değişik taşlardan yapılabilen,genellikle yuvarlak,elipsodid,silindirik şekillerde işlenmiş,ortası delikli boncuklardır. Çok yüzlü fasetalı veya değişik formlarda,fantezi biçimlerde yapılanları da vardır.

NİŞANE/DURAK:
Doksan dokuzluk tesbihlerde, her otuz üç taşın arasına konulan ve dışa doğru uzayan özel şekilli parçalardır. Otuz üçlük teşbihlerde bunun yerine pul konur.

İMAME:
Tanelerin dizili olduğu ipin iki ucunun buluştuğu yerdeki parçaya imame denir. Tesbih ustasının sanatını sergilediği en önemli parçadır.Değişik formlarda yapılır.

DÜĞÜMLÜK/TANELİK:
İmamenin altındaki iki delikten girip,üstteki tek delikten çıkan ipler,düğümlendikten sonra bu tanenin içine sıkıştırılır. İmamenin kaymasını önler.

ARA TANELER:
Düğümlendikten sonra ipe genellikle üç adet tane daha eklenir. Bu tanelere ara tane denir.

TEPELİK/HATİME:
İki ucu burulmuş ipin bittiği yere takılan,imameye uyumlu bir parçadır.

ÇİVİ:
Tepeliğin üstündeki deliğe oturan,alt tarafı delikle aynı şekle sahip olan parçadır. İpin iki ucunun sıkıştırıldığı kilit noktasıdır.

KAMÇI/PÜSKÜL:
Bazı modellerin ucuna ibrişim,ipek,gümüş ya da altın tellerden yapılmış bir püskül takılır. Buna püskül ya da kamçı denir.